Raport (choć jest tylko opracowaniem studenckim) stanowi aktualne i wartościowe opracowanie w kontekście decyzji z 9 kwietnia 2026 r., zgodnie z którą edukacja zdrowotna stanie się przedmiotem obowiązkowym, przy jednoczesnym pozostawieniu komponentu edukacji seksualnej jako nieobowiązkowego co odzwierciedla obecny kompromis społeczno-polityczny. Opracowanie dostarcza unikalnych danych empirycznych w obszarze nadal słabo rozpoznanym badawczo, a jego istotnym atutem jest triangulacyjne podejście oraz zaangażowanie studentów zdrowia publicznego w debatę publiczną.
– Z naszych ankiet i wywiadów wynika, że głównym wyzwaniem nie jest sama idea edukacji zdrowotnej, lecz sposób jej wdrażania. Nawet rodzice, którzy wypisali dzieci z powodów organizacyjnych czy światopoglądowych, często uważają ją za ważną, co daje nadzieję na powodzenie tego przedmiotu. Edukacja zdrowotna nie jest przy tym przedmiotem jak każdy inny — obejmuje różne obszary codziennego funkcjonowania, od wyborów żywieniowych po zdrowie psychiczne, które okazało się największym wyzwaniem, ale zarazem najbardziej potrzebnym w opinii nauczycieli. Dlatego wymaga szczególnie przemyślanego podejścia oraz jasnego określenia zakresu i metod nauczania – wyjaśnia Anna Jarynowska, studentka realizująca badanie.
W perspektywie wdrożeniowej szacuje się, że dla pełnej realizacji programu w roku szkolnym 2026/2027 potrzebne będzie ok. 2–3 tys. etatów nauczycieli edukacji zdrowotnej, zwłaszcza w południowo-wschodniej Polsce. Profilaktycy (absolwenci zdrowia publicznego i innych kierunków medycznych) mogą stanowić kluczowe zaplecze kadrowe, jednak warunkiem pełnoprawnego nauczania pozostaje posiadanie przygotowania pedagogicznego zgodnie z rozporządzeniem MEN. W warunkach niedoboru kadr – szczególnie poza dużymi ośrodkami – grupa ta może mieć strategiczne znaczenie dla dyrektorów szkół.
-Raport pokazuje, że przedmiot ten wymaga silniejszego umocowania w systemie, lepszego przygotowania kadry, stabilniejszego zaplecza organizacyjnego oraz bardziej przejrzystej komunikacji społecznej. Istotna jest również transparentna informacja o programie i sposobie jego realizacji, tak aby ograniczyć obawy rodziców związane z ewentualną ingerencją szkoły w model wychowania. Dopiero połączenie tych elementów może stworzyć warunki, w których edukacja zdrowotna będzie realizować swój podstawowy cel: wzmacnianie kompetencji zdrowotnych uczniów i wspieranie nowoczesnej profilaktyki w środowisku szkolnym – podsumowuje Anna Jarynowska.
Wdrożenie przedmiotu „edukacja zdrowotna” w roku szkolnym 2025/2026. Raport z badania społecznego przeprowadzonego przez studentów. https://doi.org/10.5281/zenodo.19472188